Był sobie kiedyś król, który miał bardzo dużo ziemi i pieniędzy. Pewnego dnia umarła mu żona i król wpadł w wielką rozpacz. Zamknął się w małej komnacie i przez tydzień tłukł głową ścianę. W trosce, by się nie zabił, komnatę obito materacami, mógł więc zamartwiać się dalej, nie robiąc sobie krzywdy. Tymczasem wszyscy poddani, naradziwszy się między sobą, postanowili udać się do niego, by próbować, każdy na swój sposób, ulżyć jego cierpieniu. Jedni przygotowali mowy smutne i pełne powagi, drudzy przyjemne, a nawet wesołe. Nic jednak nie wywierało na królu wrażenia, ledwie słyszał, co mówią. W końcu stanęła przed nim kobieta szczelnie spowita w czarną krepę, welony, mantyle i długie żałobne szaty. Plakała tak głośno i żałośnie, że król aż się zadziwił. Rzekła, że nie chce jak inni łagodzić jego smutku, ale przeciwnie, zwiększyć go, gdyż słuszne jest opłakiwać zacną żonę. Ona sama straciła najlepszego z mężów i zamierza płakać po nim, póki jej oczu starczy. Mówiąc to, rozszlochała się ze zdwojoną siłą, a król, za jej przykładem, też zaczął płakać wniebogłosy.