Nazywam się Anna Stępniak i jestem autorką, wydawcą i dystrybutorem powieści pod tytułem „Bardzo mi niemiło”.

Jest to książka, nad którą pracowałam przez ponad półtora roku, choć tak naprawdę jest skutkiem moich wieloletnich obserwacji i przemyśleń na temat otaczającej nas rzeczywistości. Opowiada o życiu w wielkim mieście, problemach w budowaniu relacji między ludźmi i zahacza o tematy trudne, jako że od polityki i historii nie da się uciec.

„Bardzo mi niemiło” to w pełni niezależny projekt. Jego głównym celem jest potrzeba twórcza, a samo pisanie sprawiło mi dużo przyjemności.
Autorem okładki jest Jacek Malinowski, a recenzję napisał prof. dr hab. Jerzy Kopania.

Uwaga: nakład książki jest ograniczony, a czas realizacji zamówienia może wynieść do pięciu dni roboczych.

/fragmenty powieści/
„– Ta kelnerka z „Lozano” ma dwadzieścia osiem lat – znacząco ściszył głos – na bank jest singielką i z tego, co wiem, woli starszych gości od siebie. Wysondowałem temat tu i ówdzie, zainteresuj się tym. Ma na imię Aneta. – Zdaniem Julka, jego przyjacielowi należała się w końcu znajomość z kimś odpowiednim. „To by mu zwłaszcza przewietrzyło ten jego konserwatywny rozumek” – pomyślał. Markowi natomiast ciężko było uwierzyć, że Julek naprawdę utorował mu drogę do jakiejkolwiek relacji. Jego zdaniem, to był nadal pies na baby; rzecz jasna, kulturalny i stonowany, ale nie mogący sobie odmówić lekkiego flirtu z nieznajomą przy jednoczesnym przekonaniu, że wyświadcza przyjacielowi przysługę. Po chwili odpowiedział, wracając na grunt polityki:
- Jedno wcale nie wyklucza drugiego. Już ci tyle razy mówiłem, że posługujesz się zbyt wąskimi kategoriami – prawicowiec nie musi być wierzącym katolikiem, tak samo jak feministka wcale nie musi dbać o prawa kobiet. Świat jest znacznie bardziej skomplikowany.”

„Marek nigdy nie mógł do końca zrozumieć, skąd bierze się niechęć, a może nawet pogarda czy nienawiść wielu mieszkańców Polski do Warszawy. Choć urodził się w Sanoku, na Podkarpaciu, czuł się niezwykle związany ze stolicą, a wręcz odnajdywał w sobie silną z nią identyfikację. Tłumaczył sobie, że Polacy są w znakomitej większości niesłychanie zakompleksieni, szczególnie ci z prowincji. Aczkolwiek, ów narodowy kompleks potrafił przybierać różne formy. Siłą rzeczy Warszawa z jej tempem i poziomem życia musiała budzić coś w rodzaju zawiści.”