Książka ta to dialog wybitnego filozofa, nauczyciela Nerona, Seneki, oraz Epikteta. Odbiorcą owych dialogów było tak zwane szare pospólstwo.

Lucius Annaeus Seneca (Minor), Lucjusz Anneusz Seneka (4 p.n.e. - 65 n.e.) – retor, pisarz, poeta, filozof rzymski, zwany Filozofem. Jego filozofia wywarła znaczny wpływ na chrześcijaństwo.

Seneka był stoikiem, filozofował w ramach tradycji myśli stoickiej, choć nawiązuje do myśli wielu wcześniejszych filozofów niestoickich. Stworzył jednak własną oryginalną koncepcję filozofii, a jej językiem była łacina. Rozróżniał trzy główne działy filozofii: etykę, logikę i fizykę, przy czym tę pierwszą, tak jak wcześniejsi stoicy, uważał za najważniejszą. Jego filozofia ma charakter terapeutyczny, mądrościowy. Seneka występuje w swoich dziełach jako lekarz duszy, życiowy terapeuta.

Tom zawiera dialogi: O krótkości życia, O życiu szczęśliwym, O gniewie, O pocieszeniu do Marcji, O pocieszeniu do matki Helwii, O pocieszeniu do Polibiusza, O niezłomności mędrca, O Opatrzności, O pokoju ducha, O bezczynności.