Aikido, jak każda sztuka walki, to przede wszystkim praktyka. Konieczne jest poświęcenie, wysiłek, zawziętość, upór i dyscyplina. Trening nie polega jednak tylko na zaciskaniu zębów. Aby się rozwijać warto wiedzieć i rozumieć jaki jest sens tego co robimy. Dlatego należy poszerzać i pogłębiać obszar zainteresowań, a być może pozwoli to znaleźć odpowiedzi na pojawiające się pytania i pokonywać kolejne przeszkody. Stąd właśnie powód pisania i czytania książek o sztukach walki. W przypadku aikido jest to o tyle uzasadnione, iż jego zakres wykracza znacznie poza fizyczną powierzchnię.

Aikido to japońska sztuka walki powstała w pierwszej połowie XX wieku. Swoimi korzeniami sięga głęboko w japońską kulturę i jej wojenną tradycję. Twórca aikido, Morihei Ueshiba, połączył samurajskie techniki walki z mądrością filozofii Wschodu. Dzięki temu “ścieżka wojownika” stała się drogą osobistego rozwoju, która obejmuje każdy z wymiarów ludzkiej egzystencji, od fizycznego, przez społeczny, moralny, aż po duchowy. Uniwersalny charakter aikido przyczynił się do tego, iż w krótkim czasie stało się ono jedną z najpopularniejszych sztuk walki na świecie.

Żeby ćwiczyć aikido i korzystać z jego dobrodziejstw, warto jest je rozumieć. Dobrze jeśli ktoś ma mipstrza, jest blisko niego i wiernie za nim podąża. Wtedy zaufanie znosi potrzebę rozumienia na drugi plan. Tylko, że w dzisiejszych czasach o mistrza jest coraz trudniej. A jeśli go nie mamy, a w dodatku jesteśmy ludźmi Zachodu i lubimy zastanawiać się i dociekać, wkrótce pojawia się wiele znaków zapytania, lub też brniemy w ślepe zaułki. Łatwo jest się zgubić w świecie aikido choćby ze względu na różnice kulturowe, indywidualności nauczycieli, różne rodzaje interpretacji, różne źródła, odmienne przekazy, itd.. W prostej linii prowadzi to do wypaczeń, błędów, zniechęcenia i zastoju. A przecież aikido to rozwój i właśnie rozumienie pozwala nam wzmocnić jego proces.