kart gry tasujemy i rozdajemy graczom, a 12 kart wiedzy rozkładamy na stole (w wariancie „dla początkujących” karty te pozostają odkryte, w wariancie „dla zaawansowanych” — zakryte). W warunkach szkolnych na ławce rozkładamy również mapę „Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie podczas II wojny światowej”. Zadaniem gracza jest skompletowanie jak największej liczby zestawów składających się z trzech kart gry wyróżnionych taką samą ramką (np. gen. Władysław Anders, 2. Korpus Polski i bitwa o Monte Cassino).

Przed rozpoczęciem partii gracze zapoznają się z wylosowanymi kartami. Jeśli już na tym etapie mają w ręce kompletne zestawy, odkładają je na bok. Grę rozpoczyna jej najmłodszy uczestnik.

W swojej turze gracz prosi innego, wybranego przez siebie gracza o żądaną kartę. Jeśli poproszony taką kartę posiada, musi ją oddać proszącemu, który wykonuje kolejny ruch (prośbę o kartę). Jeśli poproszony takiej karty nie ma, ruch przechodzi na gracza siedzącego po lewej stronie proszącego.

Jeśli gracz nie wie, jakiej karty szukać, może skorzystać z kart wiedzy. W wariancie „dla początkujących” spogląda na odkrytą kartę wiedzy przed wykonaniem ruchu (prośby o kartę). W wariancie „dla zaawansowanych” — zamiast wykonywać ruch — odkrywa kartę wiedzy w wybranym przez siebie kolorze, czyta głośno jej zawartość, po czym znów zakrywa, a ruch (prośbę o kartę) wykonuje kolejny gracz.

Po skompletowaniu zestawu trzech kart gracz informuje o tym fakcie przeciwników, a kompletny zestaw odkłada obok siebie.

Gracz, któremu w ręce nie pozostała już ani jedna karta, nie kończy rozgrywki. Uważnie obserwuje przeciwników, a gdy nadejdzie jego ruch, może prosić o karty tak jak dotychczas.

Gra kończy się w momencie, gdy wszystkie zestawy kart zostały skompletowane. Kto na końcu rozgrywki ma ich najwięcej — wygrywa.