KRONIKA GALLA ANONIMA - BIBLIOFILSKIE WYDANIE

EGZEMPLARZ RĘCZNIE NUMEROWANY Z NOTARIALNIE POTWIERDZONYM KOLOFONEM,

JEDEN ZE 249 NUMEROWANYCH EGZEMPLARZY.

EDYCJA KOLEKCJINERSKA.

Okładka obita blachą zdobioną trybowaną bordiurą okalającą płaskorzeźbę z materiału imitującego kość słoniową.

Złocone iluminację i fragmenty tekstu metodą serigrafii.

Druk na luksusowym papierze kredowym Tatami White.

Przekład w języku polskim

224 strony

Wymiary: 250 x 353mm

EGZEMPLARZ RĘCZNIE NUMEROWANY - NR 139 z notarialnie potwierdzonym kolofonem! 10 miniatur

OPRAWA:

Oprawa jest wzorowana na najbardziej luksusowych średniowiecznych księgach, między innymi na sakramentarzu cesarza Henryka II czy ewangeliarzu z Fuldy. Składki szyte są ręcznie, (tak jak przed wiekami) nićmi bawełnianymi na zwięzach. Kapitałka, czyli specjalna tkanina nakładana na grzbiet książki, również szyta jest ręcznie. Z płaskorzeźbą przedstawiającą władców z dynastii Piastów. Pierwszy rząd od lewej to legendarny Piast — założyciel dynastii, wraz z symbolem koła nawiązującym do jego przydomku. Następnie, w środku, widnieje jego syn — Siemowit wraz ze słowiańskim symbolem, po prawej zaś wnuk Piasta — Lestek, również ze słowiańskim znakiem. Środkowy rząd od lewej tworzą Siemiomysł z orłem piastowskim, w środku Mieszko — pierwszy historyczny władca Polski, z godłem zaczerpniętym z bitego przez siebie denara. Po prawej zaś Bolesław Chrobry wraz z ptakiem z bitej przez siebie monety. Ostatni rząd tworzą od lewej Bolesław Śmiały, Mieszko III i Bolesław Krzywousty — przy każdej postaci odpowiednio: rycerz z awersu denara Bolesława Śmiałego, rycerz z konnej pieczęci Mieszka III i rycerz pokonujący smoka z denara Bolesława Krzywoustego. Całość okuta jest blachą ozdobioną trybowaną bordiurą z ornamentem zaczerpniętym z Drzwi Gnieźnieńskich.

Futerał: stan idealny

PAPIER: imitujacy pergamin

TRZCIONKA I INICJAŁY:

Niniejsza księga została spisana czcionką specjalnie stworzoną na jej potrzeby w Pelplinie, gdzie znajduje się klasztor cysterski. Wzorowana jest na XII wiecznej czcionce — karolinie, stąd nazwa — Karolina Pelplińska. Sama karolina zawdzięcza swoją nazwę Karolowi Wielkiemu, który kazał wypracować nowy krój pisma, bardziej uniwersalny i czytelny. Dzisiejsze powszechnie używane czcionki to właśnie pochodne karoliny.

W tekście można znaleźć dwa rodzaje inicjałów — ozdobnych, dużych liter rozpoczynających rozdziały czy podrozdziały. Najbardziej ozdobne są te rozpoczynające rozdziały czy listy pomiędzy nimi. Są one wykonane ręcznie w stylu romańskim panującym w XII wieku. Inicjały te charakteryzują bujne sploty pędów i gałązek roślinnych, urozmaicone pąkami kwiatów lub listowia. Niektóre partie liter tworzą skrzydlate ptaki, węże lub smoki. Wplatane są też często postacie ludzkie jako motyw dekoracyjny. Mniej zdobne inicjały, wykonane czerwoną farbą duże litery, otwierają poszczególne podrozdziały kroniki. Służą one oddzieleniu partii tekstu, tak jak dzisiejsze punkty czy myślniki.

W kronice miniatury mają charakter ilustracyjny, pokazują też, jak wyglądał styl miniatur w XII wieku. Wzorowane były na najcenniejszych rękopisach z okresu XI i XII wieku, takich jak Ewangeliarz Kruszwicki, Kodeks Pułtuski czy Sakramentarz Tyniecki. Miniatury w wersji bibliofilskiej drukowane złotą farbą z zastosowaniem techniki serigrafii.

WYKAZ MINIATUR:

1. Zjedzenie Popiela przez myszy

2. Odzyskanie wzroku przez Mieszka podczas postrzyżyn

3. Mieszko i jego żona — Dąbrówka

4. Wykup ciała św. Wojciecha przez Bolesława Chrobrego

5. Zjazd w Gnieźnie. Cesarz Otton III przekazuje Bolesławowi Chrobremu włócznię św. Maurycego, w zamian otrzymuje ramię św. Wojciecha

6. Zjazd w Gnieźnie — uczta

7. Zdobycie Kijowa — Bolesław Chrobry uderza mieczem w bramę kijowską. Miecz ten, znany później jako Szczerbiec, był jednym z insygniów koronacyjnych królów polskich

8. Ubogi chłop referujący swoje problemy Bolesławowi Chrobremu w otoczeniu dworu

9. Bitwa z Rusinami. U góry święto w obozie Bolesława Chrobrego, na dole sama bitwa

10. Śmierć Bolesława Chrobrego (u góry) i żałoba po nim (na dole)11. Bolesław Śmiały, zwany też Szczodrym, obdarowuje ubogiego kleryka

12. Egzekucja biskupa Stanisława na rozkaz Bolesława Śmiałego, zwanego też Szalonym

13. Władysław Herman i synowie — Zbigniew i Bolesław Krzywousty

14. Młody Bolesław Krzywousty sam zabija dzika na polowaniu

15. Najazd Czechów na ziemię wrocławską

16. Bitwa Polaków z Morawianami zakończona krwawym remisem

17. Oblężenie grodu Czarnkowa na Pomorzu przez Boleslawa Krzywoystego — machiny wojenne: katapulta i wieża oblężnicza

18. Najazd cesarza Henryka IV: nękanie wojsk niemieckich przez Bolesława Krzywoustego w dzień i w nocy — dlatego na miniaturze pokazano zarówno księżyc, jak i słońce

19. Najazd i złupienie barbarzyńskich Prus przez Bolesława Krzywoustego

Kim był autor pierwszej polskiej kroniki?

Tajemniczego autora pierwszej polskiej kroniki przyjęto nazywać Gallem Anonimem, choć jego francuskie pochodzenie nie jest udowodnione. Wiemy o nim jedynie tyle, że był mnichem (prawdopodobnie benedyktynem) i nie pochodził z Polski, ponieważ pisał o sobie jako o cudzoziemcu. W polskich źródłach nie zachowały się żadne wzmianki o zagadkowym mnichu, więc jedyne wnioski, jakie możemy wysnuć odnośnie pochodzenia Anonima, opierają się na tekście jego kroniki. Zagadnienie tożsamości Galla Anonima interesowało historyków od dawna — powstało wiele hipotez próbujących rozstrzygnąć tę kwestię, jednak żadna nie zyskała 100% poparcia uczonych.

Sam pseudonim autora — Gall — został nadany tajemniczemu mnichowi ponad czterysta lat temu przez wybitnego polskiego uczonego doby renesansu – Marcina Kromera (1512‒1589). W jego księgozbiorze znajdowała się jedna z ocalałych do naszych czasów kopia kroniki, zaś Kromer zanotował na jej kartach (pisanie po książkach — tzw. marginalia były normalną praktyką w dawnych wiekach i dzięki nim wiele ważnych informacji przetrwało do dnia dzisiejszego), że autorem jest jakiś Gall (czyli Francuz), zapewne mnich z czasów Bolesława Krzywoustego. Wniosek ten został wysnuty na podstawie tekstu kroniki. W 1749 roku pierwszy wydawca drukowanej wersji rękopisu — G. Lengnich wziął notatkę o Gallu za imię kronikarza. Skojarzyła mu się ona z zapisanym przez Jana Długosza określeniem martinus Gallicus (które nawet nie jest imieniem osobowym) i określił autora mianem Martinus Gallus. Używanie tego imienia, wynikłego z oczywistej pomyłki, zarzucono dopiero na początku XX wieku. Autora kroniki zaś przyjęto nazywać za Marcinem Kromerem Gallem, dodając określenie „anonim”, aby podkreślić, że w istocie nie wiadomo, z kim mamy do czynienia.