„Książka dla Marcina” Jerzego Andrzejewskiego to powieść poruszająca ważne problemy społeczne i moralne, ukazująca losy bohaterów w kontekście trudnych wyborów i konfliktów wartości. Autor wnikliwie opisuje życie jednostki w społeczeństwie, relacje międzyludzkie oraz zmagania z własnym sumieniem, łącząc realistyczną narrację z refleksją filozoficzną. Książka angażuje emocje czytelnika, prowokuje do myślenia o odpowiedzialności, etyce i wpływie otoczenia na rozwój człowieka, stanowiąc wartościową lekturę literatury polskiej XX wieku.

Andrzejewski napisał ją jako osobiste wspomnienia dla swojego syna Marcina. To intymny, refleksyjny tekst, w którym autor opowiada o:

• swoim dzieciństwie,
• przeżyciach z okresu II wojny światowej (w tym Powstania Warszawskiego),
• ogromnej tęsknocie za przedwojenną Warszawą, która bezpowrotnie zniknęła w gruzach.

Głównym motywem jest strata i przemijanie – tęsknota za światem, który już nie wróci, za dawnym miastem, dzieciństwem i dawnym życiem. Książka ma charakter autobiograficzny/pamiętnikarski, raczej niż typową powieść fabularną. Jest bardzo osobista, melancholijna i skupiona na emocjach oraz pamięci.To jedna z mniej znanych pozycji Andrzejewskiego (obok takich dzieł jak Popiół i diament czy Ciemności kryją ziemię), ale dla fanów jego twórczości i osób interesujących się powojennymi wspomnieniami o Warszawie ma dużą wartość sentymentalną i dokumentalną.

Książka w bardzo dobrym stanie. Nie jest nawet jak na swój wiek przybrudzona.