Marek Ziemba – dziennikarz z pasją reportera i wrażliwością malarza – przez całe życie balansował między światem słowa a światem obrazu. Zawodowo związany z prasą, był uważnym obserwatorem rzeczywistości, jednak jego prawdziwą energią karmiły się góry. Wędrówki, światło, przestrzeń i cisza wysokich partii krajobrazu stały się dla niego naturalnym językiem twórczym. Malował spontanicznie, „w oddechu” – jakby równolegle do drogi, którą przemierzał. Pozostawił po sobie niewielką, ale bardzo spójną spuściznę malarską; właśnie dlatego jego oryginalne prace są dziś szczególnie poszukiwane przez kolekcjonerów.

Prace Marka Ziemby tworzą jednolity, rozpoznawalny świat: pejzaże budowane światłem i plamą barwną, bliskie akwareli i malarstwu plenerowemu. Powracają motywy gór, dolin, nieba i samotnych zabudowań – schronisk, chat, domów wpisanych w krajobraz. Artysta operuje swobodną, impresyjną plamą, często punktowaną drobnymi dotknięciami pędzla, co nadaje kompozycjom wibrację i ruch. Horyzont jest zwykle szeroki, niebo rozległe, a kolorystyka czysta: od chłodnych błękitów i granatów po ciepłe żółcienie, zielenie i ochry.

To malarstwo oddechu i przestrzeni – nie opisuje detalu, lecz nastrój miejsca. Widać w nim doświadczenie wędrowca, który najpierw patrzy, potem zapamiętuje, a dopiero później maluje. Razem tworzą cykl poetyckich pejzaży, spójnych w tonie, skali i emocji.

Praca oferowana jest bez ramy i bez passpartu.