Rehmannia glutinosa – właściwości (opis ogólny)

Rehmannia glutinosa to roślina stosowana tradycyjnie w krajach Azji Wschodniej. Surowcem jest głównie korzeń, który może występować w formie surowej (sheng di huang) lub przetworzonej (shu di huang). Roślina ceniona jest za swoje bogactwo naturalnych związków roślinnych.

1. Zawartość cennych składników roślinnych

Korzeń rehmanii jest bogaty w:

• iridoidy (m.in. katalpol)

• fenyloetanoidy (np. akteozyd/verbenozyd)

• flawonoidy

• aminokwasy i polisacharydy

• naturalne cukry i śluzy roślinne

To właśnie one wpływają na jego właściwości i zastosowania w ziołach tradycyjnych.

2. Właściwości ogólne

• Przeciwutleniające – dzięki obecności polifenoli i irydoidów.

• Ochronne i tonizujące – typowe dla roślin bogatych w polisacharydy.

• Nawilżające i kojące (w ujęciu kosmetycznym) – korzeń ma charakter śluzowy, co sprawia, że sprawdza się w produktach łagodzących.

• Wspierające ogólną kondycję skóry – ze względu na obecność związków antyoksydacyjnych.

3. Zastosowanie w kosmetyce naturalnej

Ekstrakty z rehmanii mogą być stosowane w:

• kremach i esencjach nawilżających,

• produktach przeciwstarzeniowych (ze względu na polifenole),

• tonikach i maskach o działaniu kojącym,

• produktach do skóry wrażliwej lub przesuszonej.

4. Właściwości organoleptyczne

• Korzeń ma ciemną, lepką, miękką strukturę, zwłaszcza po tradycyjnym przetworzeniu.

• Smak słodkawo-ziemisty.

• Zapach delikatny, roślinny.

5. Tradycyjne zastosowania (opis historyczny, niemedyczny)

W tradycji roślinnej Azji korzeń rehmanii stosowano od setek lat w:

• nalewkach,

• odwarach,

• mieszankach ziołowych,

• pastach roślinnych.