Japońska reedycja albumu Röyksopp – The Understanding z obi.

Płyta używana, stan dysku 5, poligrafi 5. Nie oceniam stanu plastikowego pudełka.

Numer katalogowy: VJCP-68734

Matrix: VJCP-68734 1A1

Wytwórnia: Virgin (Japan / licencja EMI / Virgin Music)

Data wydania: 2005

Kod EAN: 5028589022423

Przy zakupie 3 płyt i więcej darmowa dostawa.

Dobra, zdejmijmy te lodowate, technoidalne filtry z czasów minimalistycznego GusGus, wyłącznie te mroczne, berlińskie sekwencery i zapomnijcie na chwilę o wszystkim, co kojarzyło wam się z Röyksopp jako autorami lekkich, chilloutowych melodyjek do porannej kawy z debiutanckiego Melody A.M.

To, co wydarzyło się w lipcu 2005 roku, nie było kolejną grzeczną porcją windfallowego ambientu – to był bezwzględny, producencki zamach stanu na własną strefę komfortu, przeprowadzony w oparach mrocznego, syntetycznego blichtru, electro-house'owej furii i melancholijnego popu.

Norweski duet (Svein Berge i Torbjørn Brundtland) miał już potwornie dosyć szufladkowania ich jako twórców muzyki tła dla wind i luksusowych hoteli. Wjechali do swojego studia w Bergen z jasnym, inżynieryjnym planem: stworzyć monumentalny, mroczny i koncepcyjny poemat dźwiękowy o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, miłości i paranoi samotności.

The Understanding to nie jest zwykła, plastikowa płyta klubowa – to absolutny, zmysłowy totalitaryzm brzmieniowy i producencki taran, który z miejsca pokrył się platyną i złotem w całej Europie. Duet schował do szafy proste sample, a zamiast tego otoczył się potężnymi ścianami analogowych syntezatorów (w tym kultowym Korgiem MS-20), wpuścił do studia żywe sekcje smyczkowe i zaprosił do współpracy armię skrajnie różnych wokalistów (w tym Karin Dreijer z The Knife oraz Kate Havnevik).

Co najważniejsze: Berge i Brundtland sami stanęli przed mikrofonem, śpiewając z niesamowitą, chłodną i intymną charyzmą.

Wskakujcie w ten ociekający neonami i potężnym basem norweski rydwan, zanim te refreny rozgniotą wam bębenki:

Część Pierwsza: Syntetyczne Serca, Skandale i Ściany Hałasu

• Triumphant – Krótkie, duszne i niesamowicie filmowe intro instrumentalne na otwarcie. Utwór jest napędzany krystaliczną partią gitary akustycznej zmiksowaną z powoli narastającymi, syntetycznymi smyczkami. To był przemyślany, producencki zabieg – odcięcie tlenu i wprowadzenie słuchacza w stan całkowitej nieważkości przed nadejściem prawdziwego, klubowego uderzenia.

• Only This Moment – Pierwszy globalny megahit z tej płyty i perfekcyjna, jadowicie chwytliwa pop-maszyna, która zdominowała stacje radiowe w 2005 roku. Utwór pulsuje z szybkością ponad 110 uderzeń na minutę, oparty na genialnej, głębokiej i niesamowicie ciepłej linii basu syntezatorowego. Svein Berge i Kate Havnevik tworzą tu niesamowity, intymny dialog o chwytaniu ulotnych chwil. Ciekawostka polityczno-historyczna: teledysk do tego utworu był bezpośrednią, wizualną stylizacją na paryskie protesty studenckie z maja 1968 roku, co idealnie potęgowało buntowniczy klimat piosenki. Żadnych jeńców.

• 49 Percent – Bezwzględny, chamski i potężny dance-popowy taran, stworzony z myślą o demolowaniu głośników w klubach. Wokalny popis brytyjskiego piosenkarza Chelonisa R. Jonesa, który śpiewa o kalkulowaniu szans w miłości z gracją cynicznego gracza. Muzycznie to potężny, rrwany funk-metalowy groove elektroniczny, w którym przesterowane syntezatory wypluwają z siebie riffy z taką furią, jakby zaraz miał eksplodować cały mikser w studiu. Słuchasz tego i biodra same zaczynają pracować wbrew twojej woli.

• Sombre Detune – Pokaz czystego, technicznego i psychotycznego obłędu. Kawałek traktuje o technologicznej paranoi i neurozach wielkiego miasta. Producenci uzyskali ten specyficzny, jadowity i mechaniczny dół dźwiękowy, przepuszczając czyste linie melodyczne przez zniekształcone filtry analogowe, co nadało całości dusznego, industrialnego characteru. Czysty soniczny wpierdol dla muzycznych purystów.

• Follow My Ruin – Monumentalny potwór i najbardziej rockowy cios na pierwszej stronie krążka. Utwór pędzi na złamanie karku, napędzany niesamowicie chropowatym, przesterowanym i ciężkim riffem klawiszowym, który brzmi jak żywcem wyciągnięty z sesji nagraniowych formacji Nine Inch Nails. Wokal wznosi się tutaj na wyżyny czystej, elektronicznej histerii, nie dając ani sekundy wytchnienia.

Część Druga: Wampiry z The Knife i Apokaliptyczny Świt

• Beautiful Day Without You – Najbardziej bezwzględny, duszne i bolesny moment na drugiej stronie winylu. Pod maską pozornie radosnego, leniwego i radiowego rytmu kryje się lodowaty, gorzki i jadowicie ironiczny tekst o tym, jak wspaniały jest dzień po tym, gdy wreszcie pozbyłeś się toksycznego partnera ze swojego życia. Czysta, masochistyczna mania ubrana w krystaliczne, popowe syntezatory.

• What Else Is There? – Absolutne, monumentalne opus magnum tej płyty i jeden z najważniejszych utworów w historii całej światowej elektroniki. Utwór gęstnieje z sekundy na sekundę: zaczyna się od mrocznego, dusznego i hipnotyzującego wstępu basowego, na który wjeżdża absolutnie genialny, upiorny wokal Karin Dreijer z szwedzkiej formacji The Knife. Karin brzmi tu jak czarownica i drapieżnik polujący w wielkim mieście, a środkowa sekcja to inżynieryjny majstersztyk – ściana syntetycznego hałasu i filmowa aranżacja smyczków budzą ciarki na plecach. Słuchasz tego z dłonią zaciśniętą na gardle na głębokość trzech metrów i zostajesz zmieciony z powierzchni ziemi.

• Circuit Breaker – Kolejny szalony, industrialno-techniczny eksperyment pędzący prosto w przepaść. Utwór brzmi jak czysta czarna msza w oparach dymu, w której rwane sekwencery tną powietrze z precyzją lasera. To opowieść o psychicznym spięciu i kapitulacji przed maszynerią, w której subbasy dosłownie potrząsają podłogą pokoju.

• Alpha Male – Finałowy, instrumentalny potwór, trwający na płycie ponad osiem minut. To bezapelacyjnie najbardziej progresywne i epickie osiągnięcie w karierze Röyksopp. Utwór to podręcznikowy pokaz narastania napięcia (crescendo) – zaczyna się od cichego, ambientowego pulsu i kosmicznych efektów, by po trzech minutach wpuścić potężną, żywą perkusję i przejść w szalony, transowy i niszczycielski space-rockowy galop. Syntezatory ryczą jak wściekłe bestie, zamykając album w absolutnie spektakularny sposób.

• Dead to the World – Krótkie, rozdzierający i całkowicie odarty z blichtru epilog na sam koniec, w którym słyszymy wyłącznie surowe pianino, delikatny szept wokalisty i pogrzebowe syntezatory w tle. To nie jest radosne uzdrowienie — to zimny, porehabilitacyjny świt faceta, który cudem przeżył katastrofę, po którym zostajesz sam w ciemności.