10 groszy 1949 roku (10 gr 1949 r.) to moneta obiegowa wybita w miedzioniklu oraz alupolonie, które były następnie używane w obiegu po reformie walutowej w 1950 roku. Moneta miała gładki rant i była wybita według projektu Andreja Petera. W miedzioniklu wyprodukowano 200 000 000 sztuk w mennicy w Kremnicy, zaś w alupolonie 31 046 695 sztuk w mennicy w Warszawie. 

Oto bardziej szczegółowe informacje:

• Typ metalu: Miedzionikiel (pierwszy wariant) oraz alupol (następny wariant). 

• Projekt: Andrej Peter. 

• Mennica: Kremnica (miedzionikiel), Warszawa (alupol). 

• Liczba wyprodukowanych monet:

  • Miedzionikiel: 200 000 000 sztuk. 

  • Alupol: 31 046 695 sztuk. 

• Obieg: Moneta w miedzioniklu została wprowadzona do obiegu po reformie walutowej 30 października 1950 roku. Alupolowy wariant wprowadzono 26 września 1956 roku.