Wielkim rynkiem Bliskiego Wschodu, tym, do którego od czasów starożytnych kierowały się statki Narbony, jest Egipt i jego największy port Aleksandria. Liczne pielgrzymki i świadectwa historyków z IX wieku pokazują, że nawet podbój arabski nie mógł przerwać tego handlu. W X wieku Francuzi byli dość dobrze zadomowieni w Egipcie, tak że pisarze tego kraju stali się ich kronikarzami. Jednak potrzeby polityczne stopniowo nadały nowy kierunek przedsięwzięciom kupców. W Aleksandrii znajdywali piękne tkaniny i len z Asjut, bawełnę, jedwab, przyprawy z Azji, cukier w formie głów i pudru, indygo, daktyle, biały ałun. W zamian sprzedawali tam wosk z Hiszpanii lub z Bizancjum, szafran z Katalonii, suszone owoce, solone mięso, wina z Langwedocji, wszelkiego rodzaju tkaniny, które musiały cieszyć się tam nadzwyczajnym zbytem, jeśli pomyślimy o niesłychanej obfitości odzienia egipskich kobiet.