Książka używana, stan bardzo dobry, półkowy

• Stan książki podany jest na górze aukcji.
• Możliwe zwykłe ślady używania wynikające z czytania  i/lub stania na półce (typu leciutkie ryski na okładce, lekkie zagięcia rogów w przypadku książek w miękkiej oprawie itp.). Na życzenie podsyłamy więcej zdjęć w wysokiej rozdzielczości.

Dobra, wciągająca historia, świetny główny bohater, wielki znak zapytania wyjaśniony na ostatnich stronach- no, mieszanka doskonała.

„Uwikłanie”

Teodor Szacki jest zwykłym urzędnikiem, prokuratorem w Warszawie, świetnym fachowcem. Dom, rodzina, praca a w niej setki akt i papierów.

Kiedy zostaje wezwany do kolejnej sprawy jego życie ulega zmianie. W klasztorze w centrum Warszawy ginie jeden z uczestników psychoterapii. Od samego początku wszystko w tej sprawie jest dziwne, nikt nic nie widział, nie słyszał a denat leży z rożnem wbitym w mózg przez oko. Z każdym krokiem sprawa jest coraz mniej jasna a Szacki dotyka tematów, które od czasów PRLu nie wyszły na światło dzienne.

Cała historia jest wciągająca, miłośnicy kryminałów będą zachwyceni. Jedynym minusem jest nieco zbyt mało klarowna końcówka, przez większą część książki autor skupia się na wątkach psychologicznych a tu nagle, znienacka… Całość pozostawia niewielki niedosyt i wrażenie, że zakończenie zostało potraktowane zbyt pośpiesznie i „po łebkach”.

„Ziarno prawdy”

Prokurator Szacki po rozstaniu z żoną osiada w sielskim anielskim Sandomierzu i próbuje wrócić do normalnego życia i równowagi psychicznej. W sumie to nawet cieszy się, kiedy któregoś dnia w okolicznym wąwozie znalezione zostają nagie, zmasakrowane zwłoki kobiety- w końcu to sprawa inna niż pijackie burdy czy drobne kradzieże. Śledztwo jednak od początku jest trudne – wszyscy mieszkańcy się tu znają, trudno pozostać anonimowym, a sprawę współprowadzi Basia Sobieraj, przyjaciółka denatki. Szacki trafia na pewien trop, który wskazuje zabójcę kobiety, jednak zanim zdąży go aresztować ten zostaje znaleziony martwy. Rany zadane ofiarom, sposób ich ekspozycji i znalezione narzędzia wskazują, że to legendarne żydowskie mordy rytualne. W mieście tak związanym z Żydami jak Sandomierz atmosfera staje się nieznośnie gorąca a dodatkowo podgrzewają ją depczące Teodorowi po piętach media. Czy w każdej legendzie jest ziarno prawdy?

Ta historia wciąga bardziej niż „Uwikłanie”, jest pełna zwrotów akcji, niedomówień i ciekawostek. Wszystko to okraszone jest doskonałym humorem i popkulturowymi elementami (nawiązania do ojca Mateusza, płyta N&O, itp.). Znów poznajemy tok myślenia prokuratora, jego uczucia, stosunek wobec rodziny, kochanek, współpracowników, przez co bardzo łatwo go polubić i się z nim utożsamić. Po przeczytaniu tej części nie mogę doczekać się lektury „Gniewu”.

„Gniew”

To już ostatnie spotkanie z prokuratorem Szackim, i muszę przyznać, że obrażam się na autora, że skończył cykl po tak dobrej opowieści ;-) Chętnie przyjaźniłabym się z Teodorem jeszcze kilka razy :-D

Szacki zmienia swoje życie, przenosi się do Olsztyna, rzuca palenie, związuje z nową kobietą, a zawodowo zostaje patronem asesora Edmunda Falka. Król mroku i książę ciemności- taką ksywkę duet dostał od swoich kolegów. Kiedy podczas robót drogowych zostaje odnaleziony szkielet, Szacki bez zastanowienia odsyła go do akademii medycznej sądząc, że to kości z czasów II wojny światowej. Szybko okazuje się, że kościotrup jest kompletny, wyczyszczony że wszystkich tkanek i… jego właściciel zmarł około dwóch tygodni temu! Ba! Szkielet jest pieczołowicie uzupełniony kostkami innych ludzi! Sprawa jest niezwykle tajemnicza i wygląda na trudną, ale czy dla prokuratora Szackiego są sprawy nierozwiązywalne?

Tym razem Miłoszewski porusza temat przemocy domowej, a misternie uknuta intryga zaskakuje na każdej stronie. Przyznam, że historia tak mnie wciągnęła, że ostatnie kilka stron czytałam pobieżnie, żeby jak najszybciej poznać zakończenie historii i w efekcie musiałam czytać je dwa razy, bo co drugie zdanie połknęłam ale ni zrozumiałam ;-) Zbyt zachłannie chciałam wiedzieć jak się wszystko rozwiąże. To najlepsza z całej trylogii historia, z najlepiej skonstruowanym modus operandi i choć mniej w tej części prywatnego życia Szackiego i jego przemyśleń, uważam tą część za najlepszą i pozostaję w niedosycie :-)

Moim zdaniem wyjątkowość trylogii polega głównie na doskonale poprowadzonym głównym bohaterze. Szacki nie jest superbohaterem, jest świetny w tym, co robi, ale jest na wskroś ludzki.

Szacki kojarzy mi się nieco z Eberhardem Mockiem z Breslau- w sumie nie mamy za co go lubić a od początku stoimy po jego stronie, jest odpychający a jednak pociąga :-) Cały cykl jest doskonały i stawiam go w pierwszej dziesiątce moich ulubionych książek, chętnie sięgnę po inne powieści autora.