To bez wątpienia najbardziej ekscytujący 60-minutowy teledysk, jaki widziałam od lat. Spektakl bazuje na miłości fanów do McCartneya, oferując wystarczającą różnorodność i znakomite występy, by utrzymać moje zainteresowanie i doprowadzić do mocnego finału.

Obraz jest oszałamiająco czysty, dźwięk dynamiczny, a występy jeden po drugim budują rockowe emocje, aż do mrożącego krew w żyłach finału, w którym Paul McCartney, Dave Grohl, Joe Walsh, gitarzyści z trasy koncertowej Rusty Anderson i Brian Ray walczą na gitarowym pojedynku w utworze „The End”, kulminacyjnym medleyu z Abbey Road. Po obejrzeniu go raz, podskoczyłam i powiedziałam do męża: „Musisz zobaczyć ten absolutnie niesamowity teledysk!”.

Zespół McCartneya z trasy koncertowej wspiera większość wykonawców na płycie, co daje im przewagę i zapobiega przechodzeniu koncertu do słabych coverów. Rusty Anderson (gitara), Abe Laboriel Jr. (perkusja), Brian Ray (gitara) i Wix Wickens (klawisze) wspierają McCartneya od ponad 10 lat i znają jego utwory na pamięć. Anderson i Ray bez problemu dorównują Joe Walshowi i Dave'owi Grohlowi w pojedynku gitarowym, który ogląda się z przyjemnością.

Blu-ray rozpoczyna się od wykonania przez Cirque du Soleil medley'a utworów „Get Back/Hello Goodbye” i „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Nie jestem wielkim fanem Cirque du Soleil, ale musiałam przyznać, że w kinie mogłoby to być zabawne. Następnie McCartney i jego zespół przechodzą do „Magical Mystery Tour” i kończą emocje utworem „Junior’s Farm”. Zaczyna się zabawa.

Alicia Keys wykonała „Blackbird”, którego wykonanie błyszczy na płycie, a na YouTube słabnie. McCartney napisał „Blackbird” w 1968 roku o rasistowskich podziałach w USA. Alicia twierdzi, że piosenka została napisana dla niej i nagle jej pełen duszy występ nabrał sensu.

Alison Krauss pięknie zaśpiewała „No More Lonely Nights”. Zastanawiam się, czy nie marnuje czasu, ograniczając się do bluegrassowego country.

Duane Eddy zaskakuje swoim gustownym solo gitarowym w balladzie „And I Love Her” z akompaniamentem Joe Walsha. Jego dźwięczne brzmienie gitary Gretscha było niczym powrót do przeszłości.

Norah Jones śpiewa „Oh! Darling” jako marzycielską rockową balladę. Koncert prawie się zatrzymał, gdy Neil Young wykonał grunge'owy utwór „I Saw Her Standing There”. To było mało prawdopodobne połączenie artysty i utworu, ale Neil porwał wszystkich swoją energią.

Sergio Mendes, artysta bossa novy, jazzu i funku z 1966 roku, zagrał po nim wersję „The Fool on the Hill” z latynoskim posmakiem, która okazała się zaskakująco przyjemna. Myślałem, że Coldplay umrze przy „We Can Work it Out”, ale złapali rytm po pierwszej zwrotce i dali czadu.

James Taylor i Diana Krall wymienili się wokalami w „Yesterday” i „For No One”. Jeśli był jakiś słaby punkt, to był nim James Taylor, ale tylko odrobinę. Diana Krall, jak zawsze, jest wyśmienicie jazzowa. To artystka z najwyższej półki.

McCartney nakręca zespół do „Nineteen Hundred and Eighty Five” i od razu przechodzi do kulminacyjnego medleyu „Golden Slumbers/Carry That Weight / The End”. Jak już wspomniałam, emocje narastały, aż włosy stanęły mi dęba na karku podczas „The End”. To było absolutnie niesamowite 60 minut.

1 Cirque Du Soleil – Get Back / Hello Goodbye / Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2 Paul McCartney – Magical Mystery Tour
3 Paul McCartney – Junior's Farm
4 Alicia Keys – Blackbird
5 Alison Krauss & Union Station featuring Jerry Douglas – No More Lonely Nights
6 Duane Eddy – And I Love Her
7 Norah Jones – Oh! Darling
8 Neil Young With Crazy Horse – I Saw Her Standing There
9 Sérgio Mendes – The Fool On The Hill
10 Coldplay – We Can Work It Out
11 James Taylor with Diana Krall – Yesterday
12 Diana Krall with James Taylor – For No One
13 Paul McCartney – My Valentine
14 Paul McCartney – Nineteen Hundred And Eighty Five
15 Paul McCartney featuring Dave Grohl and Joe Walsh – Golden Slumbers / Carry That Weight / The End