Z fragmentu książki sam autor pisze tak:
„ Ze wsi to-to już wyszło, ale do miasta jeszcze nie doszło”, mawiała ze złością matka.
Czasem sam po niej powtarzałem, aż kiedy sobie zdawałem sprawę, co to tak naprawdę znaczy.
Bo trzeba jeździć po Polsce, żeby zobaczyć, do jakiego stopnia już nie ma, poza dożynkami i dniami świętych patronów, tej wsi, z które wszyscy wyszliśmy.
Nie ma dokąd wracać. I nie ma dokąd iść, bo tego miasta, do którego wyszliśmy, też już dawno nie ma.
Zostaliśmy tacy- ani stąd, ani stamtąd, ni ze wschodu, który nas schamiał i zmiażdżył, ni z zachodu, który się przełajdaczył i zdycha w perwersjach, odcięci od przeszłości, i z przyszłością też niejasną.
W temacie „o czym tobie marzyć, śnić”- zero pomysłu.
Grzebiemy w rupieciami pozostawionej przez naród, który tu niegdyś żył, w śmietniku idei wyplutych już przez pogrążonych w dekadencji świata, przemierzamy, obracamy się w kółko, próbujemy zrozumieć sens dzisiejszych wydarzeń, przeprasowując je do zupełnie skądinąd wziętych historii, i na razie nic pewnego, poza jednym- że jeszcze chce nam się żyć, a póki mamy do tego siłę i energię, to w coś się ona w końcu wtłoczy, ile by ciężkiej pracy nie trzeba było wcześniej wykonać.”
fragment powieści

Jest to książka napisana w formie dziennika powieść Zgred obejmuje zapiski z lutego, marca i pierwszej połowy kwietnia 2010 roku.

A co do wywiadów z samym autorem książki, o niej opowiada tak:
„ Ludzie lubią utożsamiać się pisarza z bohaterem literackim i niektórzy twórcy świadomie na tym grają.
A powieść to przecież fikacja. TO, że zdarzenia w moich powieściach są prawdziwe nie znaczy wcale, że się kiedykolwiek zdarzyły. I tak samo jest z bohaterami...Mój Boże, przecież bohater Trans-Atlantydy wprost przedstawia się jako Witold Gombrowicz, a nikt nie twierdzi, że to pamiętnikarski zapis pobytu pisarza w Buenos Aires we wrześniu 1939 roku.
UWAGA
Książka ma uszkodzony prawy róg okładki książki, sfotografowano na zdjęciu.