Buduar nie jest opowiadaniem, nie jest powieścią, nowelą ani wierszem – jest zestawem migawek, impresją miejską, stworzoną przy pomocy strumienia świadomości. Jest szkicem kilku postaci na tle miejskim. Jest próbą włączenia się w ich sposób myślenia i czucia. Posiada tylu narratorów, ilu jest bohaterów, i dodatkowo narratora, który opowiada o nich tak, jakby naśladował ich myśli i słowa. Znajdziecie w nim powidoki z Polski, ale nic politycznego, tylko i wyłącznie impresje. Dla równowagi trochę tęsknoty do obcych krajów i trochę stylizacji modernistycznej, bohemiarskiej – jako kreacji w kontrze do rzeczywistości. Znajdziecie tu strzępki świata sprzed dekady, i sprzed dwóch i trzech dekad, więc już pokrywającego się patyną, i trochę rzeczy dopisanych na bieżąco. Buduar ma też w sobie szczątki opowieści. Pod tym wszystkim doszukać się można historii o bezdomności wrażliwców w kraju opanowanym przez fobie i agresywną bigoterię. O tym, że trzeba wybudować sobie mur – z marzeń, muzyki, sztuki, miłości; aby nie zwariować. Buduar nie jest żadnym portretem, żadnego pokolenia. Jest zbiorem wewnętrznych monologów i kilku scenek z wewnętrznego życia tych, dla których ponad idee, ważniejsze jest samo życie, doświadczanie i przeżywanie; sztuka, miłość i szukanie miłości. Buduar jest także miejscem, w którym można się schować – przed miastem i przed światem. Magicznym substytutem domu, chronionym przez ściany oklejone czerwoną tapetą w kwiaty. Miejscem, którego potrzebuje każdy, ale które bardzo łatwo stracić i już nie odzyskać. Jest wizją, po jaką wyciąga się dłonie, ale ona migocze tylko w oddali, trochę się zbliża, a potem znów znika. Zawsze będzie się do niej tęsknić...