<em>Krótka historia o kamieniach</em> to książka inspirowana faktami. Składa się z krótkich historyjek, które tworzą jedną całość. Na początku przedstawia dramat dziecka i pokazuje świat widziany jego oczami. Następnie obrazuje życie osoby dorosłej borykającej się z konsekwencjami bolesnej tragedii.

Utwór jest kaskadą najintymniejszych emocji. Niektóre opisy są wstrząsające, ich przekaz „poraża” jak prąd, inne emanują afirmacją życia i wiarą w jego wyjątkowość. Ponad nimi wszystkimi unosi się niegasnąca nadzieja na godne i wartościowe życie pomimo ciężaru nieodwracalnych kolei losu.

Poniżej recenzja terapeuty:

„Nikt nic nie czyta, jeśli czyta, to nic nie rozumie, a jeśli nawet rozumie, to nic nie pamięta...” – proroczo napisał kilkadziesiąt lat temu Stanisław Lem. Profesor Zimbardo z kolei na zarzut robienia <em>show</em> podczas wykładu odpowiedział, że na tradycyjnych wykładach wszyscy (być może łącznie z samym wykładowcą) śpią i nic z takiego wykładu im w pamięci nie pozostaje. Autorka zaś <em>Krótkiej historii o kamieniach</em> na siedemdziesięciu stronach pomieściła zapisy scen z życia, których po przeczytaniu nie da się zapomnieć. Można je wypierać, uznawać za niemożliwe, ale nie można ich z pamięci usunąć. Taki efekt zapewnia czytelnikom – pomimo niewielkiego rozmiaru tomu – wielką porcję niezbywalnych doświadczeń, a może i nieusuwalnej wiedzy, prowadzącej do głębokiego zrozumienia. Te doświadczenia i ta wiedza, w moim przekonaniu – po bez mała czterdziestu latach pracy z osobami cierpiącymi – są niezbędne dla terapeutów, niezależnie od studiów, szkoleń i terapii własnej, a może nawet równolegle z nimi.

Janusz Koczberski

http://www.nieuciekaj.com/o-nas/j-koczberski_s_25.html