Książka stanowi syntetyczny wykład tego, co Platon rozumiał pod pojęciem noesis i co stało się podstawą do stworzenia współczesnej teorii poznania noetycznego, zwanej noetyką. Praca posiada dwie zasadnicze części. Pierwsza część to rozdziały od pierwszego do trzeciego, a druga rozdziały pozostałe. Większość materiału zawartego w pierwszej części jest poświęcona wyjaśnianiu pojęć niezbędnych do określenia noesis oraz do usytuowania go pośród innych rodzajów i aspektów ludzkiego poznania. Nieco inny charakter ma rozdział trzeci. Stanowi on wykład metafizycznej struktury rzeczywistości, do której poznanie noetyczne w sposób jawny lub niejawny się odwołuje. Druga część książki (rozdziały od czwartego do siódmego) jest próbą pokazania, jak funkcjonuje noesis w rożnych dziedzinach ludzkiej aktywności. I tak, w rozdziale czwartym omówiona została – zgodnie z tradycyjnym podziałem – ludzka działalność poznawcza (theoria), twórcza (poiesis) i moralna (praxis). Następnie w rozdziale piątym została zaprezentowana noesis w jej wymiarze międzyosobowym ze szczególnym uwzględnieniem miłości jako noetycznej więzi, łączącej osoby w większą całość (społeczność). Kolejny rozdział (szósty) stawia sobie za zadanie ukazanie miejsca i roli noesis w ludzkiej aktywności religijnej. Siódmy zaś i zarazem ostatni z rozdziałów stara się przedstawić rozwój człowieka w jego noetycznym uwarunkowaniu.